آمونیاک (به انگلیسی: Ammonia) با فرمول شیمیایی NH3، ترکیبی از نیتروژن و هیدروژن است. آمونیاک یک هیدرید دوتایی پایدار و ساده‌ترین هیدرید آن، یک گاز بی‌رنگ با بوی تند مشخص است. آمونیاک یک زباله نیتروژنی متداول است، به‌ویژه در میان موجودات آبزی، و با عملکرد به عنوان یک پیش ماده غذایی و در کودها به‌طور قابل توجهی به نیازهای غذایی موجودات زنده در زمین کمک می‌کند. آمونیاک، به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم، همچنین یکی از عناصر سازنده بسیاری از محصولات دارویی است و در بسیاری از محصولات تمیز کننده تجاری مورد استفاده قرار می‌گیرد. این ماده عمدتاً با جابجایی هوا و آب به سمت پایین‌تر جمع می‌شود. هرچند که در طبیعت - چه زمینی و چه در سیاره‌های بیرونی منظومه شمسی - استفادهٔ گسترده از آن متداول است، اما آمونیاک به شکل غلیظ خود بسیار خورنده و خطرناک است. در ایالات متحده این ماده به عنوان ماده‌ای بسیار خطرناک طبقه‌بندی می‌شود و در مراکز تولید، ذخیره یا استفاده در مقادیر قابل توجه نیازمند گزارش و سختگیری است تولید جهانی صنعتی آمونیاک در سال 2020برابر 180 میلیون تن تقریبی بود، آمونیاک صنعتی یا به صورت آمونیوم هیدروکسید (معمولاً ۲۸٪ آمونیاک در آب) یا به صورت آمونیاک مایع فشرده بی‌آب یا یخچال‌دار که در اتومبیل‌های با مخزن ویژه یا در سیلندر حمل و عرضه می‌شود. بازار جهانی آمونیاک در سال ۲۰۱۶ معادل ۶۵٫۴۸ میلیارد دلار ارزیابی شده‌است. پیش‌بینی می‌شود این صنعت تا سال ۲۰۲۵ به ۷۶٫۶۴ میلیارد دلار برسد در طبیعت از تجزیه مواد آلی ازت دار همچون اوره ادرار به‌دست می‌آید. رومی‌های باستان آمونیوم کلرید را به عنوان پول و سپرده استفاده می‌کردند. آن‌ها سنگ آمونیوم را از مکانی به نام پرستشگاه ژوپیتر یا همان لیبی جدید جمع‌آوری می‌کردند. اما آمونیاک به شکل نمک آمونیاک نخستین بار توسط جابر ابن حیان در قرن ۷ شناخته شد

اوره (به فرانسوی: Urée) یا کاربامید (به فرانسوی: carbamide) یک ترکیب آلی با فرمول شیمیایی CO(NH₂)₂ است. اوره در ابتدا به صورت آمونیاک بوده که از تجزیهٔ آمینواسیدها ساخته می‌شود. آمونیاک به دلیل سمیت زیاد برای بدن مضر است؛ پس آمونیاک‌ها در کبد با کربن دی‌اکسید (توسط یاخته‌های کبد ایجاد شده) واکنش نشان می‌دهند و به اوره تبدیل می‌شوند. این کار باعث کم شدن سمیت آن می‌شود تا بدن بتواند آن را در خود نگه دارد و در کلیه توسط نفرون‌ها دفع کند. اوره، در متابولیسم ترکیبات حاوی نیتروژن در بدن جانوران نقش مهمی ایفا می‌کند و در عین حال، مادهٔ اصلی حاوی نیتروژن، در ادرار پستانداران به‌شمار می‌آید. این ترکیب، سخت، بی‌رنگ، و بی‌بو است (گرچه آمونیاکی که در حضور آب از آن حاصل می‌شود و شامل بخار آب موجود در هوا نیز است، دارای بوی تندی است)؛ نه خاصیت اسیدی دارد و نه قلیایی، بسیار محلول در آب و نسبتاً غیر سمی است، از اوره به صورت گسترده‌ای در کودهای شیمیایی به عنوان یک منبع غنی و مناسب نیتروژن استفاده می‌شود. اوره همچنین یکی از مواد اولیهٔ مهم در صنایع شیمیایی است. سنتز و به وجود آوردن این ترکیب آلی از یک پیش‌ساز غیرآلی یا معدنی، توسط فریدریش وهلر در سال ۱۸۲۸، نقطهٔ عطف بسیار مهمی در توسعه و پیشرفت دانش شیمی به‌شمار می‌رود. دو واژهٔ اوره و کاربامید، همچنین برای نامیدن یک طبقهٔ خاص از مواد و ترکیبات شیمیایی که در همان گروه عملکردی RR'-CO-RR مشترک هستند نیز به کار می‌رود. بدین معنا که یک گروه کربونیل به دو آمین آلی باقی‌مانده متصل شده‌است. برای مثال در این مورد می‌توان به کاربامید پروکساید، آلانتوئین و هیدانتوئین اشاره کرد. اوره‌ها وابستگی نزدیکی با بیورت‌ها دارند و ساختمان شیمیایی آن‌ها، مربوط و مرتبط با ساختار آمیدها، کاربامات‌ها، دی ایمیدها، کاربودیمیدها و تیوکاربامیدها است.